врв Церипашина - Антени

           Најпрвин среќна нова 2013-та година! Се надевам дека нема секоја нова скијачка сезона да ја почнувам со муабет или текст дека нешто недостасувало на мојот омилен скијачки центар во Македонија - Попова Шапка. Ако ланската сезона тоа беше силниот ветар кој косеше се пред него, претходната недостатокот на снег, оваа година иако доста рано падна снег, неработењето на главната жицница Церипашина како евентуален недостаток го сместувам во тој кош. Секако, бев среќен што уште некаде на средината на декември имав среќа да видам многу снег на планините, па и да се фати убави скијање пред Нова година.
           Сезоната ја почнав со една од моите најинтересни тури досега на таа планина, Попова Шапка - Шипковица, за жал немам фотографии од таа тура. Се почнува малку повисоко од населбата Шапка и се оди пеш накај столбовите или можеби во правец на стариот дом Јелак. Од таму само надолу по фантастичен терен, шума, бачила, и по некоја локална нива/бавча се до центарот на селото по снег. Не многу тешка и веројатно најзабавна тура што може таму да се направи. Првиот пат имавме среќа да возат со нас локални 'фрирајдери скијачи' од селото Шипковица кои не водеа и ни ги покажуваа нивните скијaчки способности, кои верувајте беа фантастични. Можеби најиздржано можам да го употребам тој збор и да кажам фрирајдери за овие момци, иако тие веројатно не ни го знаат тој термин како правец и стил во скијањето. Воопшто не обрнувајќи внимание на стилот, опремата за длабок снег, со својата скромна скијачка опрема тие вешто скијаа, го правеа тоа така едноставно зашто израснале на таа планина, и нивната забава во зимските денови се одвивала на тој начин, скијаки во задниот двор на куќата. Backcountry?! :)
          Ок, неработењето на главната жичница од друга страна не натера да испешачиме во минатите неколку денови  речиси толку колку што пешачиме до половина од сезоната. Прекрасното сончево и не многу студено време ни допуштија релаксирани денови какви што ретко си ги имаме, како кога по цел ден само скијаме скијаме и понекогаш забораваме да уживаме со сончање и пешачење во овие прекрасни зимски сончеви денови. Можеби ќе го завршам текстот сосема поинаку од почетокот каде кога почнав споменав за 'недостатокот' на скијачката сезона, можеби од технички аспект. Во рок од неколку денови два пати искачување на врвот Церипашина, неколку пати искачување на околните ридови, спуштања до селото Шипковица и многу сонце, го направија овој старт на сезоната за уживање и релаксиран почеток на оваа 2013-та. Имајте убави пост - новогодишни празници и се гледаме горе...

Пред воено - каде секој ден започнуваат авантурите

на почетокот на патеката Церипашина - Маја Мухич, Елена Диновска и Методи Челиманов

првиот стрмен дел

Елена Диновска

во еден од најстрмните делови од патеката

на некои места беше толку стрмно што моравме да користиме алпинистички техники за да стигнеме до врвот - Методи Челиманов

часовникот на Маја вели нешто помалку од два часа пред врвот

дел од спуштањето надолу, некаде на ридот над скилифтот ГЕ - Елена

од првото качување на Церипашина и спуштањето по северна страна кон с.Шипковица:

вака изгледаше патот Тетово - Шапка

веднаш потоа на Шапка

кратко пред врвот Церипашина - Северна страна - Шипковица, Гоце Таневски, Иван-Карпа, Маја Мухич, Методи Челиманов

кон најубавите спуштања, Елена Диновска и Мартин Пановски

Припремање

враќањето од Шипковица кон Шапка.

Љуботен

          Во недела 18 ноември 2012 бев на врвот Љуботен. Во еден здив - станување рано, возење до Старо село, искачување до домот, таму по еден чај и нагоре кон врвот. На пат назад сите си рековме дека повеќе од денот не можеше да се извади - толку уживање во не многу тешка варијанта. Времето ветуваше но после домот имаше магла и облаци, силен ветер кога пристапивме на работ пред врвот, за на крај, кратко пред самиот врв мирно и сончево време, со поглед на сите околни планини на Балканот. Љуботен полека станува наше/мое омилено планинско прибежиште..

накај врвот

 иако по пат имаше малу облаци и ветар, на врвот не чекаше преубаво сончево време - Весна, Игор, Виктор и Елена.

и по којзнае кој пат на врвот Љуботен, секогаш со насмевка горе - Маја Мухиќ

Методи Челиманов  разгледува терен за 'фрирајд' спуштања од околината на врвот

Тања Пенава - му се радува на врвот

Игор и Весна Талевски на пат надолу...

Меморијален Марш „Четири алпинисти“

       

          Четиринаест години изминаа од трагичната несреќа под врвот Солунска глава кај горна Бабина дупка, каде животот во лавина го изгубија 4-ца алпинисти: Влатко Боцевски, Бранислав Ристовски, Огњан Филиповски и Предраг Толмачев членови на АК "Исак Русо". Сите оние кои имале прилика да ги познаваат или да качуваат со нив, велат дека тоа била една од најсилните алпинистички генерации во Македонија, извонредни луѓе, харизматични. Можеби единствен достоен начин на одавање почит кон овие момци го прави Алпинистичкиот клуб - АК "К2" преку организирање меморијален марш "Четири Алпнисти" до месноста каде тие го имаат изгубено својот живот. Сеоја година после таа несреќа, тие се собираат викендот најблиску до 6 декември во домот Чеплес, во име на овие луѓе.

          Оваа година имав прилика да учествувам на маршот за прв пат, тоа беше навистина убаво искуство. Многу емотивно, силно и искрено. Три дена во домот Чеплес минати со добар провод и песна како што и тие самите, четворицата алпинисти ги поминувале деновите на планина. Многу планинари, алпинисти и скијачи се убаво и соодветно друштво за да се одбележи овој ден.

Нека им е вечна слава.

пристигнавме во петокот навечер и пешачевме Нежилово - дом Чеплес - Методи Челиманов

на патот накај Чеплес

Ентузијасти :)) - Гоце Смилески и Слободан Соколоски

Искачувањето од долна кон горна Бабина дупка

фрирајдери на Солунска - Методи Челиманов

Малку дуваше студен снежен ветар на горна бабина дупка

Културно Уметнчката Програма имаше фантастична музичка изведба:)

Боби покажуваше дел од спектарот на работи кои ги совршено ги умее

Патот кон Нежилово - Елена Диновска и Александар Спасески

Панорама ВЕТЕРАНСКИ

          На Матка неколку пати во годината се случува еден локален редок феномен, наречен "од оние денови на Матка". Верувам дека сите што редовно ја посетуваат ги знаат овие денови.    

          Кога наместо за тој феномен би раскажувал искуства како големиот Гастон Ребуфа, искуства што сакам да ги доживеам а притоа се разбира да излезам жив од истите, ќе почнев и ќе речев,  "беше од оние денови, земја се спои со небо, громови, врнежи на снег, мраз, лавина, мрак... " Секој качувач, секој алпинист верувам сака да чепне и да доживее некое такво искуство. Не дека се работи за мазохизам,  мислам се работи за потреба од блиска средба со животот, за едно искуство со полн здив, можеби едно будење во нашите поспани животи... нејсе, забегав во темите што си ги мислам секоја вечер пред спиење наспроти овци што скокаат преку ограда. 

          Епа, овој предпоследен октомвриски есенски викенд беше во тонот и бојата на Оние денови на Матка, спротивно од претходно кажаното. Силно сонце над вас, совршено за сончање кај манастирот св. Никола, но исто така и за качување карпи, што знам, можеби и за возење точак, но јас го одбрав качувањето за овој ден. Сосема топло, и воопшто не наликува на есен, но така благодарение на Ветрот кој ја одржува свежа атмосферата. Матка полна со качувачи, но гужва на карпа нема, случајно сите се во различен термин влезени на карпата, едни излагаат од неа, други влагаат во насоките. Доволно гужва во карпата, никому да не пречиш, ниту тебе некој да ти пречи, а додека си сам на сидриште, да уживаш во тишина и во погледот кон некој кој качува во моментот. Забележуваш странци кои можеби, иако не научени на таков ронлив варовник, излeгуваат од него со големи насмевки и силни искуства. Карпата ти се чини цврста како Прилепските Маркови кули. Во еден од ваквите денови, качувачот има супер перфоманси, плафонот на неговите качувачки можности, преведен во оцени на тежина на карпата, е барем две оцени погоре. Наидуваш на родители кои на смена го чуваат детето, едниот чува дете другиот на карпа, и по тоа обратно. Не повеќе од една искачена насока, уживање на тревата кај  манастирот, и по едно изедено јаболко, (есенски во ранецот на качувачот има опрема, вода и јаболки :) ) тоа е тој ден.

          Знам дека некој ќе си рече дека претерувам, но искрено ви велам, Матка е посебна во овие денови. Ако некогаш пропуштам да отидам на качување во викенд, кога се вратат тие што биле таму, се плашам да не слушнам од некој од нив дека бил "еден од оние денови". Рецепт да не се пропушти еден ваков ден е веројатно да не се одбие покана за на качување, верувајте ми на зборот.
           Качувајки дента, случајно, речиси сите направени фотографии ми беа панорамски,  можеби случајно, а можеби и едноставно во еден таков ден погледот е толку широк, што не може инаку. Широк од длабоко во кањонот до високо кон Љуботен. 

последните две фогорафии се од гребенот "Новогодишен"

Пелистер во Есенско Руво

     

          Пелистер во Есен, перфектно сончево време зачинето со малку ветар (доста постудено и силен ветар на самиот врв) , качен и спуштен по веројатно неговата најубава патека - "Kамената патека" по пат заедно со врвот Стив и Илинден пред него, верувам повеќе зборови не се потребни за да се опише ова искуство за оние кои ја познаваат планината во есен.
          И ако се додаде дека фативме малку качување по пат на Камената Баба - Прилеп, што може човек да посака.. :).
          повелете по некоја слика....

успат, загревање на Камена Баба

'Rocky Trail' по друга варијанта - сртот над Црвената стена

секогаш чест да се поздрави споменикот на Мурато на врвот Пелистер

прекрасни гледки долж целата патека

влезот во шумата со молика е тотално бајковито

иако изморени и желни да се вратиме во домот Копанки, раздолжувавме со одењето од таму, во секој момент изнудувавме минута повеќе да останеме таму и да земеме уште малку од планината..

Панчевата Шарка

          Качување ноќно една од потешките насоки на Матка - Панчев, над нас на небото преубава без еден ден полна и сјајна месечина, во една пукнатина блиска средба со змија, чат пат одрони, и како што кажа Виктор Хаџи Василев, фалеше само уште врколак да ни се појави за да биде искуството целосно минатиот петок на Матка :). Тоа е генерално мојата импресија од тоа качување.

        После по долга апстиненција од качување која траеше речиси цело лето (со исклучок на патувањето на Доломити почетокот на август) сезоната ја почнав минатиот викенд заедно со Елена на насоката Отмар - Лева варијанта. Качувањето беше убаво, но воопшто не беше свежо како што доликува на Матка во есен. Со оглед на тоа што не сум имал посериозна активност, незнам од каде ми текна тој 'почеток' во сезоната да го продолжам со насоката Панчев. Има доста обезбедување но сепак бара многу работа, интензивна е низ сите 4 должини, а од друга страна јас сум во 'улежана' форма.

         Со Виктор се договоривме да ја качуваме насоката во петок после работа, после пладне, да го избегнеме топлото, кое не го избегнавме, топло беше до доцните часови таму и буквално се цедеше вода од нас во текот на качувањето.

почетокот на насоката

         

           Почнавме додека беше ден, но првата според мене најтешката должина на насоката ни одзема час и половина, така што веќе на почетокот на втората должина не стигна ноќта.. па несакајќи качивме 3 четвртини од насоката ноќно. 

Виктор Хаџи Василев во водство на втората должина

          Ова е мое второ ноќно искуство на оваа насока, првиот пат беше со Томи Јордановски минатото лето, кога добивме 'генијална' идеја да ја качуваме ноќно Панчев. И иако ја поминавме безбедно и без проблеми првата должина тогаш, се решивме на абзел на првото сидриште. Тоа што сакам да го кажам е дека чудни работи се случуваат на Панчев ноќно. Тој пат со Томи, при абзел забележавме нешто што ни ја заледи крвта во моментот, иако ние хистерично гласно се смеевме при истото, веројатно тоа беше некоја контра реакција, страв-смеа-зачуедност.. :), може да се обидете да го препознаете на следната слика....

          Томи си носи нож закачен на матицата која ја користи за обезбедување, во случајов сидриште при абзелот, ножот мистериозно се отварил сам, и СЛУЧАЈНО јажето почнало минува баш таму каде што е отворен ножот односно преку неговото сечило. ОВА НЕ Е МОНТАЖА! Среќа јажето не беше оштетено и безбедно се симнавме.

          Нејсе, овој втор пат на истата насока ноќно, ми се случи нешто сосема инакво, но поради пар причини доста чудно. Првата должина ја водев јас, втората Виктор, и така натаму по истиот редослед до крај, четири должини. 

10-тина метри над третото сидриште

          Оние што биле на таа насока, ја помнат пукнатината што почнува во третата должина и трае речиси до средината на истата таа должина, десетина метри над третото сидриште, во таа иста пукнатина, бутајки раци и прсти за да се извлечам низ истата, забележав нешто чудно, прво помислив дека е голем инсект, поконкретно некоја ГОЛЕМА ларва, мрдкаше, и кога се приближив со главата поблиску за да погледнам убаво и да осветлам убаво со челната лампа, низ пукнатината излезе во обид да ме касне змија, која подоцна помислив дека е од видот шарка (vipera berus). 

          ДА, змија на речиси вертикална насока, околу 100 метри над земја, и доста метри пред самиот крај на насоката, 28 септември, официјално есен, на сред карпа во пукнатина, си лежи свиткатна и пробува да касне невини алпинисти :). Нормално мојата реакција беше панична, среќа што мојата последна точка беше осигурана некаде едно метро под мене, па немаше опасност од пад или ГОЛЕМ ПАД, дури успеав некако експресно да се симнам некое метро подолу наместо да ги 'пуштам рацете'.

          Си дојдов на себе, ја фотографирав Шарката на Панчев или Панчевата Шарка, или како и да е, не и се извинив за нашето проаѓање преку нејзиниот привремен дом, зашто нејзиното ЗДРАВО не беше воопшто пријатно. По тоа следеше проблем како да се продолжи, со оглед на тоа што пукнатината беше логичниот и веродостен пат на насоката имавме проблем како да ги поминеме тие неколку метри за кои беше потребно да се бутнат прсти во истата таа пукнатина, домот на Панчевата Шарка. Поради тоа бевме принудени да измислиме пречка во десно,(а во десно на таа насока значи да бидеш во ронлива превисеста плоча) па како да не беше доволно нашата физичка неспремност за тешка насока во тој момент, топлото време, два големи одрони, ноќта која не пресретна, шокот од Панчевата Шарка, па уште мораше и да пречиме необезбедени некој метар у десно, за потоа да продолжиме нагоре.. . ФАНТАСТИЧНО ИСКУСТВО! :)

Виктор во водство во последната 4-та должина

          Како и да е, се надевам не претерав претсавувајќи ви го ова наше драматично искуство, сепак се помина во најдобар ред од аспект на проблеми кои чинат падови на карпа и повреди,  успеавме да ја завршиме насоката за 4 часа, што е подолго од вообичаено качување, но околностите си го направија своето. Штета што не успеавме да направиме квалитетна фотографија од атмосферата на крајот на насоката со прекрасната сјајна речиси полна месечина над нас, но еве верувајте ни на зборот беше преубаво :).



ПС: Еден од моите facebook пријатели Љубомир, ми укажа на една грешка во текстов, очигледно со големо познавање за видовите на змии, според него и тоа што го видел на сликата, тоа што го имам сретнато не е змија Шарка, туку Здрабка ( Elaphe quatuorlineata ) вид кој не каса и не е отровен. Се разбира дека тоа нема да го смени насловот на блогот ниту интензитетот на  доживувањето што го имав. Секако благодарност до Љубомир за укажаната грешка. :)