Брезовица турно и фрирајд под Пирибрег ака Кучингледски врв 2524 м

       

          Минатиот викенд 15-17 февруари дел екипата на ЕХО - Денови на планинскиот филм бевме гости на Паралелен слалом трката организирана од SCARDUS. Идејата беше да се проектираат кратки филмови од опусот на ЕХО фестивалот низ минатите години. Имаше поставено Outdoor кино пред FOX PUB, место пред кое се случуваа проекциите, но и служеше како база на целиот настан и вечерните забави заедно со домаќинот на fox pub Ренато. Супер поминаа проекциите, вечерните забави, трката и целиот настан генерално.

          Како гости без амбиции за тркање не бевме засегнати да бидеме присутни на трката и времето преку ден го искористивме за турно да искачиме некои од околните врвови односно врвот Пирибег како основна точка од која после би скијале. Овој врв има уште едно име - Кучиногледски Врв и е висок 2524 м. Имавме повеќе пуштања низ околните кулоари и два големи масивни стрмни амфитеатри и повторни искачувања нагоре после пуштањата, што ги направија овие два денови доста исцрпувачки. Но како што велат, 'мора да ги заработиш вртењата во снегот'. Не можам да издвојам ниту една од линиите посебно, но целата авантура дефинитивно како можеби најдобрата во оваа сезона. Многу искачени метри, многу деликатни замрзнати парчиња за качување за да се стигне до посаканите линии.

          Мотото на настанот гласеше "Брезовица е сета во снег", и ние се уверивме во тоа. Сеуште многу квалитетен снег и линии кои чекаат некој прв да ги помине. Шара уште еднаш ја потврди својата убавина и големина.

Уште под импресии на викендот ќе се обидам да ги доловам деновите со некои од фотографиите кои ги направивме. Уживајте! :)

long live snowflake guerrilla

Десно од центарот прво е фрирајд патеката Поток, па по тоа Зона, и ако се стигне и се искачи Црн врв (оној оштар во позадина) локалните велат дека следи уште една цела Брезовица за скијање.

Врвот Пирибег или како што уште го викаат од Мк страната Кучингледски врв, со жичарата која води до него но никогаш не работела. 

После првото пуштање - низ амфитеатарот повторо ставање на крзната за турно и пак нагоре односно лево кон следните кулоари.

Лево од врвот имаше многу опции за пуштање низ овие кулоари, беа полни со убав снег, искориствиме два од нив.

Второт пуштање во овој прекрасен кулоар во кој влезот ни беше малку 'клаустрофобичен' и страшен. До него се стигаше по мраз, и немавме голема сигурност, но штом наидовме на длабокиот снег се беше подобро.

си подрипнуваме од радост - Маја Мухич

Некаде го нема ич, некаде е корка и мраз, а тука е преубав прашкаст снег.

Ден два,  повторно нагоре кон кулоарите, некој турно повеќемината со опрема на грб поради мразот на многу места.

Убаво сончево време, но и силен ветар и мраз на многу места.

Веројатно најтешкиот  и најопасен дел за искачување, стрмен, рамен и целосно замрзнат дел од неколку стотини метри кои водеа до седло од кое после беше полесно.

со џинот Љуботен во позадина

Под Пирибег и со јасен поглед кон Љуботен во позадина. Од лево кон десно, Александар Зарапчиев, Маја Мухич, Елена Диновска, Љуботен, Гоце Таневски, (овие четворица на сплитборд), и Методи Чилиманов со скии.

Овој голем амфитеатар и веројатно најдолгото пуштање не чекаше на околку час пешачење од близу врвот Пирибег во правец кон Љуботен.

Внатре во амфитеатарот.

И сосема различно од целиот ски центар, наидовме на идилични парчиња полни со снег, недопрени претходно.

после ова пуштање решивме да прејдеме сосема на спротивната страна од каде се наоѓаме тука на сликата,  односно десната страна од ски центарот.

и повторно нагоре, последното пуштање овој пат одевме кон десната страна на центарот, во правец накај Црн врв за потоа да се приклучиме кон патеката поток.

Дел од екипата се пуштија по овој стрмен  и тесен дел меѓу карпи, а двајца од позицијата од каде што е сликано. Црвените обележани кругови се Маја, Мето, Елен и Лука - Словенец кој ни се придружи тој ден.

Последното пуштање не избезуми од убавини, северна страна и зачуван снег, внатре во канал кој траеше речиси 10 минути, завршивме до потокот и по кратко пешачење до патот на само 5 минути од центарот.

Последен поглед кон северната страна што ја пуштивме.

покрај потокот враќање назад

испаднавме на пат и на само 5 минути од ски-центарот.

копнеж.

Маја, Елен и Мето искачуваат.

пред пуштањето во кулоарот, имаше јасен поглед кон Солунска глава

по турно одењето мора да се оди пеш по раб комбиниран со карпи.

стрмен и на места замрзнат терен.

Наидовме на големи проблеми и пролизгувања на две места. Поради тоа што немавме дерезеи, скијачите се најдоа корисни и ни пробиваа стапки во мразот. :)

едно од местата каде беше незгодно движењето

и после сето тоа следи наградата :)

влезот во кулоарот

Поглед кон линиите кои ги пуштивме, и јасен поглед во позадина кон се она што остана за следното доаѓање.

Скијање под врвот Казани (2567м)

          Денешниов ден на Шар Планина успеавме да искијаме една линија по која долго копнеевме. Линијата претставува срт кој е наоѓа веднаш под врвот Казани односно оној врв кој следи кратко после врвот Антени - Син врв (2550м) кога се движиш во правец на Титов врв (2747м), и навалува југоисточно накај велосипедската патека Шарски води. Многу убава и доста долга линија. Речиси секогаш додека се возиме по жичарата нагоре ја гледаме и копнееме истата да ја скијаме. Како и што мислевме така и испадна - преубаво парче за скијање со сеуште свеж снег. Под истиот срт има многу навеан снег кој кога скијавме веќе беше во сенка па го оставивме за друг пат.

          Мислевме дека ќе спуштиме 'девствено парче' но наши пријатели еден ден порано го скијаа истото. Нивниот ГПС запис измерил над 2 км долг фрирајд полн со снег од врвот се до велосипедската патека Шарски води, преку која и се вративме назад во Попова Шапка.

          Двајца тргнаа нагоре директно преку Церипашина пеш: Ѓорги Ефтимовски и Марјан Киндалов. А останатите тргнавме турно преку ГЕ-осаменото дрвце-поминавме под врвот Антени и кон Казани: Хекуран Зекири, Елена Диновска, Маја Мухиќ и јас. Еден остана долу во населбата да не следи со двоглед, и како наша логистика малку подоцна да направи ручек: Методи Челиманов.

          Во оваа игра е многу битен тимскиот дух и улогата е многу голема и важна на оној кој ќе остане во comfort zone да приготви богата трпеза за оние кои отишле да скијаат без него на фантастични места. Cheers mate :)

Елена Диновска и Хекуран Зекири се движат турно некаде под врвот Антени

сртот што се гледа е дел од скијаната линија

Припреми пред спуштање

           Трите највисоки врвови во близина на овој врв се Бакардан (2704м), Титов врв (2747м) и Мал Турчин (2702м), кои гледани од неколку страни личат на круна со три конусни делови, така и се нарекувани од планинарите.

круната под малку чуден агол и со осамен скијач во кадарот :)

Бакардан/Мал Турчин/Титов врв/Карабунар

со Бакардан  и Бориславец малку подаелку во позадина

Последен поглед кон 'круната'.

Патот на Шарски води по кој се вративме.

"...Long live Snowflake Guerrilla..."

Прво Јануарски фрирајд на Љуботен

         
          Најпрвин среќна нова година.
          Пред три години тогаш новата 2011-та ја дочекав во планинарскиот дом Љуботен во мало интимно друштво. Првиот ден од годината се искачивме на врвот Љуботен, и ми остана врежан тој ден како еден од најубавите прво-јануарски денови, далеку од Скопските гужви, релаксирано на планина.

          Тие убави спомени беа причина да го повторам тоа, да славам нова година во удобниот дом Љуботен, под гурманска закрила на домарот  кој ни приготвуваше преубави јадења. И овој пат имавме испланирано искачување кон врвот Љуботен, но со мала измена, планиравме и да скијаме надалу. Комбинирано, искачување на еден од моите омилени врвови, скијање од истиот, и тестирање на новата splitboard играчка звучеше ветувачки и  доволно добро како и што испадна на самиот крај на денот.

          Бевме осумина, двајца пеш, еден скијач и петмина со даски. Снегот што паѓаше изминатите недели се имаше повлечено неколку стотина метри над планинарскиот дом, односно околу еден час пеш нагоре, но сепак како и што очекувавме, над таа граница имаше сосема доволно снег, особено на северните страни од овој врв. Речиси секој пат кога го посетував овој врв копнеев и замислував како би било да се скија надолу. Сеуште импресиите се преголеми за да можам да ги претставам верно тука во текстот. Затоа после овој краток вовед, ќе споделам само неколку фотографии за да се добие колку-толку слика :).

Врвот Љуботен е многу претпознатлив по тоа што се наоѓа на десниот крај на Шар Планинскиот масив, има совршена пирамидална форма што и се гледа по неговата сенка.

искачувањето одеше лесно, освен на некои северни делови каде иако се движевме со турно техника, беа потребни дерези (кои ги немавме) поради пролизгување од лед.

          Одлучивме да скијаме веднаш под врвот, блиску до Козјата стена, падина која поради јужната изложеност беше со мек снег, но и со многу камења поради топење на снегот, па мораше некои кулоари кои инаку би ги скијале да ги симнуваме пеш.

         Опиени од преубавите глетки наоколу, заборавивме на времето, и сонцето почна да заоѓа пред спуштањето, нешто што не ни беше од корист поради брзото мрзнење на снегот.

подготовки пред спуштањето

Од лево надесно: Хеки, Елен, Јас, Маја, Мето, и фотографот - Гоце/Работилница. :)

"...Long live Snowflake Guerilla..."