Брезовица турно и фрирајд под Пирибрег ака Кучингледски врв 2524 м

       

          Минатиот викенд 15-17 февруари дел екипата на ЕХО - Денови на планинскиот филм бевме гости на Паралелен слалом трката организирана од SCARDUS. Идејата беше да се проектираат кратки филмови од опусот на ЕХО фестивалот низ минатите години. Имаше поставено Outdoor кино пред FOX PUB, место пред кое се случуваа проекциите, но и служеше како база на целиот настан и вечерните забави заедно со домаќинот на fox pub Ренато. Супер поминаа проекциите, вечерните забави, трката и целиот настан генерално.

          Како гости без амбиции за тркање не бевме засегнати да бидеме присутни на трката и времето преку ден го искористивме за турно да искачиме некои од околните врвови односно врвот Пирибег како основна точка од која после би скијале. Овој врв има уште едно име - Кучиногледски Врв и е висок 2524 м. Имавме повеќе пуштања низ околните кулоари и два големи масивни стрмни амфитеатри и повторни искачувања нагоре после пуштањата, што ги направија овие два денови доста исцрпувачки. Но како што велат, 'мора да ги заработиш вртењата во снегот'. Не можам да издвојам ниту една од линиите посебно, но целата авантура дефинитивно како можеби најдобрата во оваа сезона. Многу искачени метри, многу деликатни замрзнати парчиња за качување за да се стигне до посаканите линии.

          Мотото на настанот гласеше "Брезовица е сета во снег", и ние се уверивме во тоа. Сеуште многу квалитетен снег и линии кои чекаат некој прв да ги помине. Шара уште еднаш ја потврди својата убавина и големина.

Уште под импресии на викендот ќе се обидам да ги доловам деновите со некои од фотографиите кои ги направивме. Уживајте! :)

long live snowflake guerrilla

Десно од центарот прво е фрирајд патеката Поток, па по тоа Зона, и ако се стигне и се искачи Црн врв (оној оштар во позадина) локалните велат дека следи уште една цела Брезовица за скијање.

Врвот Пирибег или како што уште го викаат од Мк страната Кучингледски врв, со жичарата која води до него но никогаш не работела. 

После првото пуштање - низ амфитеатарот повторо ставање на крзната за турно и пак нагоре односно лево кон следните кулоари.

Лево од врвот имаше многу опции за пуштање низ овие кулоари, беа полни со убав снег, искориствиме два од нив.

Второт пуштање во овој прекрасен кулоар во кој влезот ни беше малку 'клаустрофобичен' и страшен. До него се стигаше по мраз, и немавме голема сигурност, но штом наидовме на длабокиот снег се беше подобро.

си подрипнуваме од радост - Маја Мухич

Некаде го нема ич, некаде е корка и мраз, а тука е преубав прашкаст снег.

Ден два,  повторно нагоре кон кулоарите, некој турно повеќемината со опрема на грб поради мразот на многу места.

Убаво сончево време, но и силен ветар и мраз на многу места.

Веројатно најтешкиот  и најопасен дел за искачување, стрмен, рамен и целосно замрзнат дел од неколку стотини метри кои водеа до седло од кое после беше полесно.

со џинот Љуботен во позадина

Под Пирибег и со јасен поглед кон Љуботен во позадина. Од лево кон десно, Александар Зарапчиев, Маја Мухич, Елена Диновска, Љуботен, Гоце Таневски, (овие четворица на сплитборд), и Методи Чилиманов со скии.

Овој голем амфитеатар и веројатно најдолгото пуштање не чекаше на околку час пешачење од близу врвот Пирибег во правец кон Љуботен.

Внатре во амфитеатарот.

И сосема различно од целиот ски центар, наидовме на идилични парчиња полни со снег, недопрени претходно.

после ова пуштање решивме да прејдеме сосема на спротивната страна од каде се наоѓаме тука на сликата,  односно десната страна од ски центарот.

и повторно нагоре, последното пуштање овој пат одевме кон десната страна на центарот, во правец накај Црн врв за потоа да се приклучиме кон патеката поток.

Дел од екипата се пуштија по овој стрмен  и тесен дел меѓу карпи, а двајца од позицијата од каде што е сликано. Црвените обележани кругови се Маја, Мето, Елен и Лука - Словенец кој ни се придружи тој ден.

Последното пуштање не избезуми од убавини, северна страна и зачуван снег, внатре во канал кој траеше речиси 10 минути, завршивме до потокот и по кратко пешачење до патот на само 5 минути од центарот.

Последен поглед кон северната страна што ја пуштивме.

покрај потокот враќање назад

испаднавме на пат и на само 5 минути од ски-центарот.

копнеж.

Маја, Елен и Мето искачуваат.

пред пуштањето во кулоарот, имаше јасен поглед кон Солунска глава

по турно одењето мора да се оди пеш по раб комбиниран со карпи.

стрмен и на места замрзнат терен.

Наидовме на големи проблеми и пролизгувања на две места. Поради тоа што немавме дерезеи, скијачите се најдоа корисни и ни пробиваа стапки во мразот. :)

едно од местата каде беше незгодно движењето

и после сето тоа следи наградата :)

влезот во кулоарот

Поглед кон линиите кои ги пуштивме, и јасен поглед во позадина кон се она што остана за следното доаѓање.

Скијање под врвот Казани (2567м)

          Денешниов ден на Шар Планина успеавме да искијаме една линија по која долго копнеевме. Линијата претставува срт кој е наоѓа веднаш под врвот Казани односно оној врв кој следи кратко после врвот Антени - Син врв (2550м) кога се движиш во правец на Титов врв (2747м), и навалува југоисточно накај велосипедската патека Шарски води. Многу убава и доста долга линија. Речиси секогаш додека се возиме по жичарата нагоре ја гледаме и копнееме истата да ја скијаме. Како и што мислевме така и испадна - преубаво парче за скијање со сеуште свеж снег. Под истиот срт има многу навеан снег кој кога скијавме веќе беше во сенка па го оставивме за друг пат.

          Мислевме дека ќе спуштиме 'девствено парче' но наши пријатели еден ден порано го скијаа истото. Нивниот ГПС запис измерил над 2 км долг фрирајд полн со снег од врвот се до велосипедската патека Шарски води, преку која и се вративме назад во Попова Шапка.

          Двајца тргнаа нагоре директно преку Церипашина пеш: Ѓорги Ефтимовски и Марјан Киндалов. А останатите тргнавме турно преку ГЕ-осаменото дрвце-поминавме под врвот Антени и кон Казани: Хекуран Зекири, Елена Диновска, Маја Мухиќ и јас. Еден остана долу во населбата да не следи со двоглед, и како наша логистика малку подоцна да направи ручек: Методи Челиманов.

          Во оваа игра е многу битен тимскиот дух и улогата е многу голема и важна на оној кој ќе остане во comfort zone да приготви богата трпеза за оние кои отишле да скијаат без него на фантастични места. Cheers mate :)

Елена Диновска и Хекуран Зекири се движат турно некаде под врвот Антени

сртот што се гледа е дел од скијаната линија

Припреми пред спуштање

           Трите највисоки врвови во близина на овој врв се Бакардан (2704м), Титов врв (2747м) и Мал Турчин (2702м), кои гледани од неколку страни личат на круна со три конусни делови, така и се нарекувани од планинарите.

круната под малку чуден агол и со осамен скијач во кадарот :)

Бакардан/Мал Турчин/Титов врв/Карабунар

со Бакардан  и Бориславец малку подаелку во позадина

Последен поглед кон 'круната'.

Патот на Шарски води по кој се вративме.

"...Long live Snowflake Guerrilla..."

Прво Јануарски фрирајд на Љуботен

         
          Најпрвин среќна нова година.
          Пред три години тогаш новата 2011-та ја дочекав во планинарскиот дом Љуботен во мало интимно друштво. Првиот ден од годината се искачивме на врвот Љуботен, и ми остана врежан тој ден како еден од најубавите прво-јануарски денови, далеку од Скопските гужви, релаксирано на планина.

          Тие убави спомени беа причина да го повторам тоа, да славам нова година во удобниот дом Љуботен, под гурманска закрила на домарот  кој ни приготвуваше преубави јадења. И овој пат имавме испланирано искачување кон врвот Љуботен, но со мала измена, планиравме и да скијаме надалу. Комбинирано, искачување на еден од моите омилени врвови, скијање од истиот, и тестирање на новата splitboard играчка звучеше ветувачки и  доволно добро како и што испадна на самиот крај на денот.

          Бевме осумина, двајца пеш, еден скијач и петмина со даски. Снегот што паѓаше изминатите недели се имаше повлечено неколку стотина метри над планинарскиот дом, односно околу еден час пеш нагоре, но сепак како и што очекувавме, над таа граница имаше сосема доволно снег, особено на северните страни од овој врв. Речиси секој пат кога го посетував овој врв копнеев и замислував како би било да се скија надолу. Сеуште импресиите се преголеми за да можам да ги претставам верно тука во текстот. Затоа после овој краток вовед, ќе споделам само неколку фотографии за да се добие колку-толку слика :).

Врвот Љуботен е многу претпознатлив по тоа што се наоѓа на десниот крај на Шар Планинскиот масив, има совршена пирамидална форма што и се гледа по неговата сенка.

искачувањето одеше лесно, освен на некои северни делови каде иако се движевме со турно техника, беа потребни дерези (кои ги немавме) поради пролизгување од лед.

          Одлучивме да скијаме веднаш под врвот, блиску до Козјата стена, падина која поради јужната изложеност беше со мек снег, но и со многу камења поради топење на снегот, па мораше некои кулоари кои инаку би ги скијале да ги симнуваме пеш.

         Опиени од преубавите глетки наоколу, заборавивме на времето, и сонцето почна да заоѓа пред спуштањето, нешто што не ни беше од корист поради брзото мрзнење на снегот.

подготовки пред спуштањето

Од лево надесно: Хеки, Елен, Јас, Маја, Мето, и фотографот - Гоце/Работилница. :)

"...Long live Snowflake Guerilla..."

Алпинистичка балканијада - Демир Капија 2013

          Пред неколку недели се одржа алпинистичка балканијада во Демир Капија во огранизација на алпинистичкиот клуб Плоча од Радовиш и спортско качувачкиот клуб Клисура од Демир Капија. Три денови, околу 60-тина качувачи, една третина од овие дојдени од Бугарија и многу качени насоки, ама сериозно многу. Малку каснам со пренесување на моите импресии од овој собир, но ЕХО- Денови на планискиот филм - фестивалот кој почна ден после овој собир си го зема својот данок.

          Отидов на овој собир сосема ослободен од притисокот да качам многу насоки или некоја посебна, туку едноставно да го одбележам  и се дружам со алпинистите дојдени од Бугарија, Србија, и по некој од Германија, Русија и се разбира повеќемината од Македонија. Супер атмосфера, преку цел ден качување, приквечерни дружби во Демиркаписките меани, и вечерни забави покрај оган со вино од околните винарии, така одприлика поминаа тие три денови.

влезот во кањонот

          Иако веќе некое време на Демир Капија се качува многу од одредени поединци, кои речиси секое одење прават по некоја првенствена насока, најчесто организирани од Зоран Мајсторски од АК Плоча, овој пат, на овој собир имаше качување на насоки кои не се качуваат никогаш, или многу ретко, како што кажа некој од присутните, прв пат видовме качувачи на 'десната страна' карпата, и тоа 5-6 наврски истовремено во делот на карпата во кој најчесто нема никој. Да не се разбереме погрешно, ниту сакам да кажем дека некој не  качува, или некој друг качува многу, реалноста е таква, некои насоки ужуваат поголема популарност од други и се качувани почесто. Тоа беше убав празник за очите да видиш толку качувачи на карпа, толку разновидни насоки качени, по стилот на качување или по тежината на насоката.

          Инспириран од позитивната енергија при изборот на насоки за качување 'утредента' што беше присутна кај сите качувачи на собирот, сите збореа што ќе се качува.., сепак решив да пробам нешто ново за мене. Ја немав качувано насоката Бранчева, една Демиркаписка класика, посветена на загинатите алпинисти под Солунска Глава. Но таа беше веќе зафатена кога дојдов под неа. Следна интересна насока која ја мислев некое време беше Славкова, исто така посветена на еден стар алпинист. Покрај предизвикот да качувам нешто ново, да качувам насока која е и малку потешка од останатите, во описот исто така означена слаба со осигурување и се качува традиционално, особено беше за мене инспиритивно да ги качам овие неколку насоки кои се посветени на четворицата алпинисти кои имаа загинато во лавина кај Бабина дупка, близу врвот Солунска глава но и некои други стари алпинисти од Македонија. Па така после Бранчева се упатив кон Славкова, која беше слободна за качување. Насоката следи еден долг жлеб, десно од темната речиси црна плоча која е пак лево од повеќе познатата насока Гавранот која исто така следи жлеб. Тој жлеб го  поделив во две должини со едно импровизирано сидриште некаде на 50-тина метри. Наидов на само два клинови, но доста опции за поставување сопствено осигурување. После тој жлеб направив второ сидриште, исто така импровизирано, по кое следи една многу деликатна барем за мене кратка должина од околу 15-20 метри, во која има само еден клин после првите два метри, и после тоа нема ништо се до крајот, но и нема опции за поставување осигурување. Не е премногу тешка, но психички за мене беше особено напната. Си помислував колкав пад би било тоа, ако сум 15 метри над сидриште, плус едно 15 под него, плус малку истегнување, плус 'импровизирано сидриште'... тоа секако се мисли кои не треба да ги имаш :), за среќа се соземав и успеав да стигнам до следното сидриште, под првиот превис на Славкова, исто така импровизирано но комбинирано со еден закован клин.

третата кратка но трилер должина без клинови од насоката Славкова
фото: Зоран Мајсторски

          Велам првиот превис, зашто имало и втор, овој вториов повеќе како таван него превис, нешто што не го знаев. Повторно влегов 'бос у трње' нешто што често знам да го направам, да качувам насока без доволно информации за истата. За жал или среќа во разговорите со други луѓе кога ми претставуваат насоки ги ловам зборовите како убава, фанстастична, мора да одиш таму, супер должина... а ме одминуваат зборови како ронлива, нема клинови, ТАВАН, ..е тежок, итн..

во првиот превис на Славкова
фото: Зоран Мајсторски

          Да дефинитивно слушнав дека има таван но кој се заобиколува, а тоа да ти бил големиот таван кој се заобиколува, но сепак следел уште еден како десерт после првиот прилично голем превис :). Како и да е, не се жалам, напротив, супер беше и успеав да ја качам, успеавме да ја качиме заедно со Елена како втора зад мене. Беше доста јако искуство, признавам не бев спремен за неа и ме истроши многу, поради тоа што очекував 'лабава' насока.

Елена над првиот превис од Салкова
фото: Зоран Мајсторски

поставен чок во третата должина од Зорева

          Третиот ден на собирот а мојот втор качувачки ден го почнав знаејќи веднаш што ќе качувам. Тоа беше насоката Зорева, која почнуваше десно од Славкова и во текот на линијата, некаде кај второто сидриште се вкрстуваа двете, и наместо да оди кон превисите и таванот на Славкова, заобиколува во лево, и излага низ една идеална долга пукнатина, после продолжувајќи низ жлеб се до крајот. Преубава насока! Ова беше едно од моите најдобри искуства, една од најубавите линии кои сум ги качувал било кога било каде. Повторно ги надмина моите очекувања за тежината на насоката, беше уште посиромашна со клинови од Слакова, тс имаше се на се 2-3 клина во целата насока.

втората должина од Зорева, се гледаат десно горе таваните на Славкова кои надвиснуваат

Но со многу повеќе солидни точки за поставување обезбедување, сума сумарум солидна линија во континуитет тешка, бара постојано висока концентрација не толку поради качувањето, туку поради поставувањето точки за обезбедување и големото растојание на истите. Имав качувано и претходно долги насоки чисто односно традиционално, но тоа беа насоки кои ги знаев убаво, ова беше сосема нов момент. Бев пресреќен во секое движење на карпата, секој поставен чок или френд беше добродојден на карпата. Прв пат завршив должина со цел сет чокови и сите френдови потрошени  односно вметани во карпата. Насоката ја завршив во четири должини, од кои првата, втората и четвртата беа од околу 40-50 метри долги, третата пократка околу 30 метри. Не би знаел која беше најубава, или која беше најтешка. Мислам дека последната ме измачи најмногу психички, бев највисоко, и имаше преубава гледка наоколу но тоа ми правеше и дополнителна тензија поради експонираност на карпата, особено што точките на осигурување во тој дел беа доста далеку една од друга. Прекрасен викенд, преубави две качени насоки, и многу дружење на собирот.

во третата должина од Славкова
фото: Зоран Мајсторски

третото сидриште на Славкова, под првиот превис
фото: Зоран Мајсторски

излезот над првиот превис од насоката Славкова
фото: Зоран Мајсторски

          Некои со сликите се со мал квалитет поради далечината од каде што се направени.

4 Клина - традиционално

   
          Секој пат кога ќе имам убав ден на качување сакам тоа да го споделам. Велат убавите работи се за споделување :). Но овој пат измешани емоции од едноставно искачување на една од најкачуваните насоки на Матка. Една од моите омилени, доволно ми е позната за да немам проблеми во неа, качувањето да е предвидливо и да ми овозможува комфорт на различни движења, но секогаш предизвикувачка за никогаш да не здодее истата. 4 Клина насоката го носи своето име поради тоа што нејзините први качувачи ја качиле насоката носејќи само 4 клинови ( :) така јас сум слушнал). За оние кои не качуваат или не ја качиле истата - тоа е многу малку опрема, особено во нејзината втора должина!

          Ми се допаѓа пристапот кон качувањето во кој си ги поставуваме целите кои сакаме да ги постигнеме, слично како кај Меснеровата 'Пасија за граници'. Преку ова тој се обидува да ни каже дека секој може да си постави свои искрени и вистински граници на подвигот кој сака да го направи, планината, врвот кој сака да го качи. Така и јас верувам дека е правилно и чесно. Верувам дека мојот 'Еверест' може да биде симнат на 5000 метри, доколку е тоа мојот максимум кој можам да го направам, се разбира тука збориме за подвиг направен според некои етички правила. Така често, за да си ја направам 'играта' поинтересна, нешто што никогаш не е тешко, можам наместо една насока да качам 5 во еден ден. Да се обидам да ја качам многу побрзо од вообичаено, да користам помалку опрема, да ја качам ноќно, да ја качам во зимски услови.. да ја качувам со користење на свои алатки - традиционално, наместо да ги користам веќе поставените.. итн итн до бескрај. Идејата на оваа споредба ми е да си го претставам денешното искуство, од каде мотивот, и како тоа од едно навидум обично неделно искачувње мене ми предизвика задоволство поголемо од сите претходни искачувањата на оваа конкретна насока. Но, и воедно да ги охрабрам сите оние кои размислуваат слично, дека не мора да одиме до далечните Хималаи или Анди за да доживееме некое посебно искуство, во недостиг од време или финансии, можеме да ги усложниме нашите вообичаени активности, неделни искачувања на Матка, Демир Капија или Прилеп, или пак омилените планински врвови, и искуството да биде многу посилно од вообичаеното.

          Така денес со мојот пријател Виктор Хаџи Василев, решивме да ја качуваме насоката 4 Клина во чист стил, традиционално. Ништо спектакуларно. Едно обично искачување, но за нас многу повузбудливо од вообичаено, да не претерам, но чиниш качуваш нова насока. Размислуваш, се потиш барајќи точки за поставување опрема, пак размислуваш дали тие точки поставени зад тебе се доволно добри да издржи пад, и се потиш малку повеќе. Ок, малку драматизирам но мене ми се чинеше слично така :).

Виктор си заглавува чокчиња во пукната која ја следи целата втора должина на насоката

          Качувавме малку подолго од вообиачено, но уживавме многу повеќе. Дефинитивно ќе го направам тоа пак.
          Иако беше за мене односно за нас ново искуство на таа насока поради излеговме среќни и задоволни од истата, имаше еден момент кај мене кој ми предизвика измешани емоции како што напоменав во почетокот на овој текст. Низ целото качување односно при водењето на моите делови односно должини, цело време помислував на солирањето на оваа насока од Игор Талевски. Не дека и друг пат не сум помислил токму таму на ова, но овој пат беше различно, имав навистина моменти каде немав каде да поставам точка, тоа предизвикуваше блокада во моето движење напред, немав клинови, користев само чокови и френдови, и првата должина која вообичаено не ми е воопшто тешка, сега не ми се чинеше таква - тешка! Како ли се поминува ова без никаква опрема?! Како ли се поминува втората должина без никаква опрема!?!?
         Ќе изјавам пак дека ова не беше најсилното искачување на Матка, туку едно мое посебно искачување. Веројатно солирањето на Игор не е исто како она Алекс Хонолд. Но тоа се наши лични достигнувања во моментот, нешта кои не прават пред се среќни, или моментални граници на нашите можности, или она што сме одбрале да го правиме односно да одиме далеку до каде што сме одлучиле.

          Така да измешаните емоции овој пат ме тераат да прејдам од моето ново убаво лично искуство на 4 клина, кон посилно признание за она што го направи Игор пред неколку години. Така да,  Игор you rock! :)

Виктор во почетокот на втората должина на 4 Клина